Mevdudi

Nebî ve Resûllerin, her zaman kemâli taleb etmek için bir hâlden bir hâle intikâl etmeleri, mübah olanı terkedip taata yönelmeleri, tevbe ve istiğfar etmeleri; Allâhü Teâlâ'nın muhabbetini celbetmeleri içindir. Denilir ki, Peygamber (s.a.v.)'in ve diğer peygamberlerin çok tevbe ve istiğfar etmeleri; Allâh (c.c.)'un nimetlerine şükretmek, (Ubudiyyet hakkını yerine getirmekteki) noksanlığı i'tiraf ederek kulluk ve huşu'a sarılmak (huşu: korku ile karışık sevgiden kaynaklanan edebli bir hâl) bakımından idi. Kâdı İyaz, Şifa-i Şerif, s.590

Pakistan'da büyük hadis âlimlerinden Medrese-i Arâbiye Müdürü Muhammed Yusuf el-Bennurî tarafından 1966 yı- lında Karaçi'de neşredilen "Mevdûdi ve Fikirlerinden Bazı Nebzeler" isimli eserde bu konu şöyle ele alınmıştır:

Allâh (c.c.)'un bu emri nerede, kusur etmek ve vazife yapmamak nerede!.. Anlaşılan Mevdûdi, günah olmadan tövbe olmaz biliyor. Ve Peygamber (s.a.v.)'in vazifesini eda hususunda, -hâşâ- günah işlediğini, kusur ettiğini sanıyor. Zavallı bilmiyor ki Resûlullah'ın (s.a.v.) istiğfarının mânâsı başkadır. O, namazdan çıktığı zaman "Estağfirullah, estağfirullah!" derdi.

Namâz günah mıydı ki, ondan dolayı Rabbine istiğfarda bulunurdu? Helâdan çıktığında, "Ğufrânek", "Allah'ım senin affını dilerim." derdi. Acaba Rabbine isyan mı etmiş de af diliyordu? Böyle, birçok yerde istiğfar ederdi.

Mevdûdi, Peygamber (s.a.v.)'in -hâşâ- masum olmadığını, O (s.a.v.)'ndan bu dîni bize nakleden sahâbenin de cahiliyet hastalıklarından kurtulamadıkları bir şeyler kaldığını iddia etmektedir. Şu hâlde dinden emniyet kalkıyor demektir. Öyleyse biz dîni, kimlerden alacağız?